П aвелъ, и3 силуsнъ и3 тимоfeй, цRкви солyнстэй, џ бз7э nц7ы2 нaшемъ и3 гDэ ї©э хrтЁ. блгdть вaмъ и3 ми1ръ t~ бGа nц7A нaшего, и3 гDа ї©а хrтA. бlгодари1мъ бGа всегдA n всёхъ вaсъ, поминaніе вaше творsще въ мlтвахъ свои1хъ. непрестaнно поминaюще вaше дёло и3 вёру, и3 трyдъ, любвe же и3 терпёнію, и3 ўповaніе нa гDа нaшего ї©а хrтA, прeдъ бGомъ и3 nц7eмъ нaшимъ. вёдzще брaтіе возлю1бленаz, t~ бGа и3збрaніе вaше, ћко бlговэствовaніе нaше не бhсть къ вaмъ въ сл0вэ т0чію, но и3 си1лою, и3 д¦омъ с™hмъ, и3 во и3звэщeніи мн0зэ, ћко же и3 вёсте, какови2 бhхомъ въ вaсъ, рaди вaсъ. За?, с…г.* И# вы2 под0бницы нaмъ бhсте, гDне пріи1мше сл0во въ ск0рби мн0зэ, и3 съ рaдостію д¦а с™aго. ћко бhти вaмъ џбразъ всёмъ вёрующимъ, въ макед0ніи, и3 ґха1іи. t вaсъ бо промчaсz сл0во гDне не т0кмо въ макед0ніи и3 ґха1іи, но и3 во всsкомъ мёстэ вёра вaша, ћже къ бGу и3зhде, ћко не требовaти нaмъ гlати что2, тjи бо n нaсъ возвэщaютъ как0въ вх0дъ и3мёхомъ къ вaмъ, и3 кaко nбрати1стесz къ бGу t и4долъ, раб0тати бGу жи1ву и3 и4стинну, и3 ждaти сн7а є3го2 съ нб7съ, є3г0 же воскRси2 и3зъ мр7твыхъ, ї©а и3збавлsющаго нaсъ t~ гнэва грzдyщаго.
Послание к Солуняном 1 на церковно славянском глава 1
ГлавA, №. За?, с…в.